The Mars V... O... L... T... A in AB.

Vorige week zondag ging ik in de Ancienne Belgique met twee kameraden naar The Mars Volta kijken, een groep waar we enkele jaren geleden erg fan van waren maar wegens uitverkoop en afzegging nog nooit live aan het werk te zien kregen. Het was toen nog de tijd van de albums De-Loused in the Comatorium en Frances The Mute, kortom: hun beginjaren.
Ervoor speelden enkele leden van The Mars Volta bij de grondleggers van emo, namelijk At The Drive-In. De (geniale) muziek die deze groep maakte, bewijst dat mensen tegenwoordig helemaal geen idee hebben van wat 'emo' nu eigenlijk is.

Vanaf het album Amputechture verloren we echter allen onze interesse een beetje. Het vernieuwende was eraf en soms werd het ons iets te experimenteel. Het nieuwe album Bedlam in Goliath hadden we ook nog niet volledig en grondig beluisterd.

Maar goed, over het optreden dan. Ze begonnen heel sterk met een nummer van het eerste album, namelijk Roulette Dares (The haunt of). Al snel werd duidelijk dat The Mars Volta echt wel een van de meest geniale bands in het huidige muzieklandschap zijn, maar net in hun genialiteit schuilt ook hun donkere keerzijde.
De dynamische muziek van The Mars Volta werd immers vaak onderbroken door gejam van de band. Op het begin was dit een aangename manier voor het publiek om even adem te halen, maar later bleek dat deze stukken heel vaak terugkwamen en echt onzinnig lang duurden. Het was niet langer een moment van rusten, maar van wachten op de band om terug eens aan de slag te gaan met echte nummers.
Een 'loyale' The Mars Volta-fan zal er wellicht op wijzen dat dit er gewoon bijhoort, maar ik kon dit als kritische muziekbeluisteraar niet echt slikken - en mijn kameraden ook niet.

Wat begon als een optreden, leek al snel op in een lift zitten. Je wacht, je wacht, een deur gaat open, je ziet wat leuke taferelen, je wacht, je wacht, enz...
Het wordt al snel duidelijk waarom dit optreden drie uur lang was. Ik en mijn vrienden zijn zelfs een kwartiertje vroeger even buiten de zaal gaan staan, omdat we het echt wel genoeg vonden. Liever anderhalf uur een superoptreden zien, dan drie uur lang naar wat gitaarmasturbatie en repetitieve, monotone deuntjes te luisteren.

Don't get me wrong though: ik heb geen spijt dat ik ben gegaan. De momenten waarop The Mars Volta deed wat ze op hun albums deden waren echt ongelooflijk, fenomenaal, fantastisch. Jammer genoeg waren die momenten gewoon in de minderheid en werd er meer geprutst dan gespeeld. Gemengde gevoelens dus!

Om toch even een kleine impressie te krijgen van hoe The Mars Volta was: